یا کشتیرانی دارند و با عضویت این دولتها در شورا این اطمینان به وجود آمده است که در این سازمان نمایندگی عادلانه جغرافیایی رعایت میشوند، این دولتها عبارتند از:
استرالیا- باهاما- بلژیک- شیلی- قبرس- دانمارک- مصر- اندونزی- جامائیکا- کنیا- لیبریا- مالزی- مالت- مکزیک- موراکو- فیلیپین- سنگاپور- آفریقای جنوبی- تایلند- ترکیه
شورا رکن اجرایی سازمان است و زیر نظر مجمع بر کار سازمان نظارت میکند. شورا در فاصله دو اجلاس مجمع، وظایف این رکن به جز توصیه به دولتها در مورد امنیت دریایی و جلوگیری از آلودگی دریاها (این موارد فقط در صلاحیت مجمع است) را انجام میدهد.
دیگر عملکردهای شورا عبارتند از:
هماهنگسازی فعالیتهای ارکان سازمان
بررسی و تهیه پیشنویس برنامهها و تخمین بودجه سازمان و ارائه دادن آن به مجمع سازمان
تعیین و منصوب کردن دبیرکل آیمو با موافقت مجمع
دریافت گزارشها و پیشنهادهای کمیتهها و ارائه آنها به مجمع و دولتهای عضو
بررسی برنامهها و موافقتنامههای سازمان که در ارتباط با دیگر سازمانها بینالمللی است و ارائه به مجمع در جهت تصویب آن.
بند چهارم: کمیتههای سازمان بینالمللی دریانوردی
آیمو یک سازمان فنی است و اغلب فعالیتهایش را از طریق 5 کمیته اصلی و تعداد زیادی کمیتههای فرعی تخصصی انجام میدهد. در زیر کمیتههای مذکور معرفی میشوند:
کمیته ایمنی دریایی
کمیته امنیت دریایی MSN اصلیترین رکن فنی سازمان است و از کلیه دولتهای عضو تشکیل شده است. این کمیته کلیه مسایلی را که در قلمرو صلاحیت سازمان واقع شده است مانند؛ کمک به کشتیرانی بینالمللی، ساخت لوازم کشتی، ایجاد قوانین برای جلوگیری از تصادم در دریاها، اداره کردن و حملونقل محمولههای دریایی خطرناک، تحقیق در خصوص خدمات دریایی، اطلاعات مربوط به آبنگاری نقشه، تکمیل خدمه از نظر ایمنی و سایر موضوعاتی که بطور مستقیم و موثر به امنیت دریا مرتبط است. همچنین کمیته امنیت دریایی مکانیسمی را فراهم آورده است تا هر وظیفهای که از طرف کنوانسیون مجمع و یا امور ناشی از سایر اسناد بینالمللی را که به آن محول میشود، انجام دهد.

کمیته حفاظت از محیط زیست دریایی
کمیته حفاظت از محیط زیست دریایی MEPCدر ابتدا به عنوان رکن فرعی مجمع در نوامبر 1973 میلادی تاسیس شد. اما از سال 1985 میلادی بر اساس اساسنامه سازمان به یک کمیته مستقل تغییر شکل یافت. این کمیته که مرکب از کلیه دولتهای عضو است، صلاحیت دارد به کلیه موضوعاتی که درارتباط با جلوگیری و کنترل آلودگی دریایی توسط کشتیها است، رسیدگی کند. از دیگر عملکردهای کمیته؛ تصویب و اصلاح کنوانسیون و سایر قوانین و اطمینان یافتن از قابلیت اجرایی آنهاست.
کمیته مسایل حقوقی
کمیته مسایل حقوقی LEG مرکب از تمامی دولتهای عضو آیمو است. این کمیته در سال 1967 میلادی به عنوان رکنی فرعی در پاسخ به مسایل حقوقی و مشکلات زیست محیطی برآمده از عواقب فاجعه غرق شدن نفتکش غول پیکر تووی کنیون تاسیس شد. اما متعاقب آن حادثه تبدیل به رکن دایمی سازمان شد. این کمیته هرگونه امور حقوقی در محدوده وظایف سازمان را انجام میدهد. همچنین صلاحیت انجام هر وظیفهای که از طرف کمیتههای سازمان، مجمع و یا هر امر ناشی از سایر اسناد بینالمللی مورد قبول سازمان را که به آن احاله میشود، بر عهده دارد.
کمیته همکاریهای فنی
کمیته همکاریهای فنی TC مرکب از تمامی دولتهای عضو سازمان است. این کمیته در سال 1967میلادی به عنوان رکن فرعی شورا تاسیس شد، اما بعد از اجرایی شدن اصلاحات کنوانسیون آیمو در سال 1984میلادی تبدیل به یکی از کمیتههای رسمی سازمان شد. این سازمان مسئول انجام وظایف مهمی در جهت ارائه همکاری فنی بویژه به کشورهای درحال توسعه است.
کمیته تسهیل
کمیته تسهیل FAL هم مرکب از تمامی دول عضو سازمان است. این کمیته در ابتدا به عنوان رکن شورا در سال 1972 میلادی تاسیس شد و بعد از اجرایی شدن اصلاحات در کنوانسیون آیمو در سال 2008 میلادی در زمره یکی از کمیتههای اصلی سازمان قرار گرفت. این کمیته در جهت کاهش و حذف تشریفات غیرضروری و زاید اداری و آسانتر کردن ارایه اسناد مورد نیاز کشتیها به هنگام ورود و یا ترک بنادر به وجود آمده است. در سالهای اخیر مهمترین وظیفه این کمیته تمرکز بر ایجاد تعادل و ارتباط میان دو موضوع مهم؛ یعنی امنیت دریایی و تسهیلات تجارت دریایی بینالمللی بوده است.
کمیتههای فرعی تخصصی
دو کمیته امنیت دریایی و حفاظت از محیط زیست دریایی کار خود را در همکاری با 9 کمیته فرعی تخصصی انجام میدهند. در این کمیتهها کلیه دول عضو شرکت میکنند. این 9 کمیته فرعی عبارتند از:
مایعات فله و گازها BLG
حمل کالاهای خطرناک، خشک و کانتینرها DSC
حفاظت در برابر حریق FP
ارتباطات رادیویی، جستجو و نجات دریایی COMSAR
ایمنی ناوبری NAV
طراحی کشتی و تجهیزات آن DE

تعادل خط شاهین بارگیری و ایمنی شناورهای صیادی SLF
استانداردهای آموزشی و نگهبانی دریا STW
اجرای مقررات توسط کشور صاحب پرچم FSI
بند پنجم: دبیرخانه سازمان بینالمللی دریانوردی
دبیرخانه آیمو از دبیرکل و 300 کارمند بینالمللی که در مقر سازمان مستقرهستند، تشکیل شده است. دبیرخانه مسئولیت امور اداری و هماهنگی اجرایی را برعهده دارد.
بند ششم: دبیرکل سازمان بینالمللی دریانوردی
دبیرکل از طرف شورا با تصویب مجمع انتخاب میشود. دبیرکل سازمان هماکنون از 1 ژانویه 2012میلادی بر عهده کوجی سکیمیزو از ژاپن است. وی در صدوشصتمین جلسه شورای آیمو در ژوئن 2012میلادی و بیستوهفتمین جلسه مجمع در نوامبر 2011میلادی برای یک دوره چهار ساله انتخاب شد.
بند هفتم: برنامههای عملی سازمان جهانی دریانوردی
این برنامهها به تشکیل سمینارها و کارگاههای آموزشی و کمک به دولتها برای اجرای کنوانسیونهای بینالمللی اختصاص دارد. در راستای اجرای این طرح بود که آیمو دانشگاه جهانی علوم دریایی مالمو سوئد را در 1983 تاسیس کرد. هدف این موسسه فراهم کردن امکانات آموزشی پیشرفته برای کارمندان کشورهای در حال توسعه است، که در کشور خود به سطح نسبتا استانداردی در زمینه فعالیتهای دریایی رسیدهاند. از دیگر فعالیتهای این سازمان تاسیس موسسه حقوق دریایی بینالمللی در مالت و آکادمی دریایی بینالمللی در تریسته ایتالیا است.
گفتار دوم: سازمان جهانی کار
سازمان بینالمللی کار یکی از موسسات تخصصی سازمان ملل متحد است که به امور مربوط به کار و کارگران میپردازد. این سازمان در سال 1919پس از پایان جنگ جهانی اول در زمانی که کنفرانس صلح در کاخ ورسای برپا بود شکل گرفت. نیاز به پیدایش چنین سازمانی در قرن نوزدهم به وسیله دو تن از صنعتگران ولزی و فرانسوی به نامهای رابرت اوون و دانیل لگراند مورد تاکید و پیگیری قرار گرفته بود. پس از آنکه طرح مذکور در خلال همکاریهای بینالمللی در جهت تدوین قانون کارگران در سال 1901 در باسل مورد توجه قرار گرفت، سازمان جهانی کار با هدف تدوین مقررات و قوانین بینالمللی در جهت بهینهسازی استانداردهای بینالمللی کار و حصول اطمینان از بکارگیری آنها متولد شد. قانون این سازمان در بین ماههای ژانویه و آوریل 1919 به وسیله کمیسیون کار درکنفرانس بینالمللی صلح تدوین شد. این کمیسیون ترکیبی بود از نمایندگان 9 کشور بلژیک، کوبا، چکسلواکی، فرانسه، ایتالیا، ژاپن، لهستان، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا که رهبری کمیسیون را ساموئل گامپرس رئیس فدراسیون کارگری آمریکا (AFL) بر عهده داشت. نتیجه این نشست بروز سازمان سهجانبهگرایی بود وتنها سازمانی بود که نمایندگان دولت، کارفرمایان و کارگران رادر یک نقطه سازمان میداد. مقررات ILO فصل هشتم معاهده صلح ورسای است. سازمان بینالمللی کار در آغاز وابسته به جامعه ملل بود و پس از تاسیس سازمان ملل متحد از سازمانهای وابسته آن شد. منشور فعلی سازمان که به بیانیه فیلادلفیا معروف است در سال 1944 تصویب شد. مقر این سازمان در شهر ژنو سوئیس است.
فعالیتهای سازمان جهانی کار در چه راستایی است ؟

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

1 – نحوه ایمنسازی ابزارها و تجهیزات بندری در تخلیه و بارگیری محمولهها از کشتی.
2 – انطباق مراحل ایمن و سلامتسازی فرآیندهای کاری با مواد قانونی و کنوانسیونهای آیمو.
بجز دو سازمان جهانی دریانوردی و کار که تحت سازماندهی سازمان ملل در رابطه با موارد ایمنی حملونقل دریایی و کارکنان بنادر دستاندرکار هستند، سازمانهای بینالمللی خارج از سیستم سازمان ملل چون سازمان بینالمللی بنادر و لنگرگاهها و سازمان جهانی استانداردسازی بهترتیب به تدوین دستورالعملها و راهنماییها و معرفی استانداردها میپردازند. از جمله میتوان به دستورالعمل ایمنی تانکرهای نفتی و پایانههای مربوط به نام راهنمای ایمنی بینالمللی برای نفتکشها و پایانهها نام برد که به چگونگی طراحی تجهیزات و امکانات ایمنی لازم برای کشتیهای نفتکش و پایانههای بندری که تخلیه و بارگیری این کشتیها را انجام میدهند، پرداخته است. و همچنین در خصوص سازمان جهانی استانداردسازی می توان به نقش استانداردسازی و ایمنسازی در ساخت کلیه تجهیزات بندری اشاره کرد.
اولین اقدام سازمان جهانی کار برای ایمنی کارکنان بندر در سال 1932 میلادی به نام کنوانسیون حفاظت کارکنان بندر در مقابل سوانح شکل گرفت. این کنوانسیون جایگزین کنوانسیون قبلی 1928 میلادی و در واقع مکمل آن بود.
در سال 1985میلادی این سازمان اولین کنوانسیون را که مسایل ایمنی و سلامت کارکنان را شامل میشد به نام ((ایمنی و سلامت کارگران )) بندر منتشر کرد.
در تکمیل کنوانسیونهای اخیر در سال 1976 میلادی یک راهنما تدوین گردید و در نهایت در سال 1977 با در نظر گرفتن تحولات صنعت حملونقل در بنادر تغییرات کلی در کنوانسیون مادر بوجود آورد. در سال 1979 با در نظر گرفتن کلیه تحولات و تمامی راهنماییها، سازمان بینالمللی کار با تدوین کنوانسیون شماره 152 عملاً کلیه مسایل ایمنی و سلامت کارگران بندر را در تحولات اخیر آن تحت پوشش قرار داد. در همان سال توصیههای تکمیلی سلامت و صحت کارگران به نام کنوانسیون شماره 160 شکلگیری و منتشر شد.
مبحث دوم: کنوانسیونهای بین المللی مصوب سازمانهای بین المللی
گفتار اول: کنوانسیون بینالمللی حفظ جان اشخاص در دریا
این کنوانسیون مهمترین سند بینالمللی در زمینه ایمنی دریانوردی است. پیشنویس این کنوانسیون با عنوان ایمنی جان اشخاص در دریا در سال 1914 میلادی بعد از غرق شدن کشتی تایتانیک تصویب گردید. این کنوانسیون با سه ویرایش در سالهای 1929، 1948 و 1960 میلادی روبرو بوده است. ویرایش 1960 میلادی در واقع اولین اقدام آیمو است به سمت بروز رسانی قوانین و همچنین همسو شدن با توسعه فنی صنعت کشتیرانی.
در سال 1974 میلادی کنوانسیون کاملا جدیدی به تصویب رسید که در سال 1980 میلادی لازمالاجرا گردید. به لحاظ وسعت مقررات مندرج در این کنوانسیون و با عنایت به اینکه همواره تکنولوژی ساخت کشتیها در حال تغییر بوده و همچنین نقایصی که در مقررات این کنوانسیون به جهت پارهای از حوادث مربوط به کشتیها مشخص میگردد، مقررات مذکور همواره دستخوش تغییر و اصلاحاتی بوده است. از جمله تغییرات پروتکل سال 1978 سولاس است که در 17 فوریه 1978میلادی در یک کنفرانس بینالمللی به تصویب رسید و در اول ماه می سال 1981 میلادی لازمالاجرا گردید.
اصلاحات مهم و متعددی در این پروتکل به فصل یک سولاس شامل بازرسیهای برنامهریزی نشده و بازرسیهای اجباری سالانه کشتیها وارد شده و الزامات مربوط به کنترل کشتیها در بنادر نیز در آن قید گردیده است. فصلهای دوم –یک و دوم