با توجه به آنچه ذکر شد، می توان عواملی را که آموزش کارکنان را ضروری ساخته است، به قرار ذیل دسته

بندی کرد :

  • کارکنان جدید، از بسیاری جنبه ها مانند مواد خام سازمان هستند باید برای بهتر انجام دادن کارهایشان متناسب با گروههای کاری و در کل سازمان پردازش کرد.
  • مشاغل و وظایف کاری، ممکن است در طول زمان تغییر کمی و کیفی کند و کارکنان مجبورند برای حفظ عملکرد مناسب، خود را به روز نگهدارند.
  • ممکن است مشاغل و کار های جدید به سازمان معرفی شوند که لازم است توسط افراد موجود ولو با توجیه های جدید، به انجام برسند.
  • افراد برای بهتر انجام دادن کارهایشان نیازمند آموزش هستند.
  • بعضی از افراد در داخل سازمان دائم شغل عوض می کنند، ارتقا می یابند و یا تجربه شان افزایش می یابد، از این رو نیازمند آموزش هستند.
  • سازمان به خودی خود، با توجه به زمینه ای که در آن ایجاد شده و رشد کرده است، در طول زمان تغییر می کند، بنابراین باید از لحاظ روشهای انجام امور، به روز شود.
  • ممکن است سازمان آماده برخی تغییرات در آینده باشد و از این رو نیازمند افرادی است که مهارتهای ویژه ای برای مراحل انتقال از وضعیت موجود به وضعیت مطلوب داشته باشند.
  • ممکن است سازمان به واکنش انغطاف پذیر به محیط خود علاقمند باشد، از این رو نیازمند بعضی از افراد است که مهارتهای انعطاف پذیر و قابل تغییر داشته باشند.
  • مدیریت، نیازمند آموزش و توسعه است. این امر شامل آموزش مدیران جدید، آموزش و رشد بیشتر برای مدیران فعلی، جانشینی مدیریت و پرورش توانمندی های مدیران است(فروغی ابری، نادی، ابراهیم پور، 1390، صص 63-62).

2-1-6- تاریخچه آموزش کارکنان

مرتبه اصلی توجه به آموزش نیروی انسانی از زمان موج پیشرفت های عظیم قرن نوزدهم واوایل قرن بیستم شکل گرفت، اگرچه ریشه آن در دهه ها و قرون قبل یافت می شود. این تحولات علاوه بر این که شرایط لازم برای ورود به مشاغل مختلف را دگرگون ساخت وبخش های مختلف اقتصادی واجتماعی مدارک تحصیلی بالاتری را به عنوان شرط ورود به مشاغل قراردادند، آموزش نیروی انسانی در ضمن کار نیز مورد توجه خاصی قرار گرفت. بررسی تحول سازمان ها در ممالک توسعه یافته نیز براین ادعا صحه می گذارد که رمز موفقیت این سازمان ها، توجه ویژه به تحصیلات، بازآموزی وآموزش های تخصصی در حین کار بوده است. بنابراین در قرن بیستم آموزش ضمن خدمت در بسیاری از ممالک توسعه یافته شکل گرفته و در نیمه دوم نهادینه گردید.

– درانگلستان تا سال 1944آموزش جامع وصحیحی برای کارمندان دولت وجود نداشت ولی از آن تاریخ به بعد اداره کل کارآموزی وآموزش وابسته به خزانه داری تاسیس گردید وآموزش جای خود را در حل مسائل مربوط به توسعه ملی باز کرد.

– درکشور فرانسه، آموزش ضمن خدمت کارکنان در سال 1946 مورد توجه قرارگرفت در این سال موسسه ای تحت عنوان «موسسه امور اداری» تشکیل شده که عهده دار امور مربوط به تهیه وتدوین واجرای برنامه های آموزشی در سطح سازمان های دولتی گردید. هدف اساسی این موسسه بهبود بخشیدن به خدمات دولتی واصلاح کیفی آن بود.

– در آمریکا تا سال 1949 آموزش کارکنان دولت رونق چندانی نداشت، ولی با اولین قانونی که در مورد آموزش کارکنان دولت در تاریخ 1985 از کنگره گذشت آموزش به عنوان یکی از جنبه های مثبت اداری مورد توجه قرارگرفت.

در چین آموزش ضمن خدمت تاریخی طولانی دارد. آموزش های مالی ضمن خدمت در چین از سال 1979 که کمیسیون اقتصادی دولت، مرکز آموزش ملی پکن را تشکیل داد، شروع گردید. این آموزش ها به منظور ارائه خدمات آموزشی به کارکنان مالی دولت انجام می گرفت.

  • در ایران نیز همانند بسیاری از ممالک آموزش ضمن خدمت به صورت استاد-شاگردی از گذشته وجود داشته است. ولی آموزش ضمن خدمت نیروی انسانی به شیوه نوین وبه صورت موسسه ای تا اواسط دهه 1310 مطرح نبوده است. براساس اطلاعات، در سال 1314 در راه آهن، مرکزی تحت عنوان هنرستان فنی راه آهن تاسیس شد. در سال 1318 آموزشگاهی در وزارت پست وتلگراف و تلفن آغاز به کار کرد. این جریان با تاسیس مراکز آموزشی در شرکت ملی نفت، بانک کشاورزی و سایر موسسات و سازمان ها دنبال شد. سپس در گمرک و وزارت دارایی نیز تلاش هایی برای آموزش ضمن خدمت صورت پذیرفت وآموزشی هایی در زمینه وظایف شغلی به کارکنان ارائه شد. از سال 1327 برنامه های آموزشی کارکنان در قلمرو فعالیت های دولت قرارگرفت و دوره های آموزشی گوناگون نمودند تا آن که برای هماهنگی دوره های آموزشی کارکنان در بخش دولت، قانون استخدام کشوری در سال 1345 وزارتخانه ها و موسسات دولتی را مکلف نمود تا با رعایت مقررات مذکور، ادامه و اجرای برنامه های آموزشی و یا کارآموزی مستخدمین خود را به تصویب سازمان امور اداری واستخدامی برسانند.

درسال 1349 طبق قوانین کار، صندوق کارآموزی برای آموزش کارگران ایجاد گردید که تحت نظارت وزارت کار و امور اجتماعی به آموزش در بخش صنعت پرداخت. با گذشت زمان و با توسعه وگسترش سازمان های اداری و دولتی لزوم آموزش کارکنان در بخش اداری وخدماتی نیز ملموس گردید ومدارس ومراکزی هم برای این نوع آموزش ها به وجود آمد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران به لحاظ تحولات عظیم در نظام سیاسی واجتماعی وفرهنگی آموزش کارکنان چه در بخش اداری وبخش صنعت، در جمیع ابعاد بیش از پیش مورد توجه قرار گرفت و اولین قانون نظام مند کردن آموزش کارکنان در تاریخ 16/3/1393 به تصویب رسید و نیز نظام جدید آموزش کارکنان مصوب 2/12/80 می باشد(اکبری عمروآبادی، رجایی پور، 1392، صص 83-82).