پایان نامه ارشد با موضوع زنجبیل، زنجفیل، میکنند.

سودایی است. چون ملین است، شربت آنرا برای رفع یبوست به مصرف می‌رسانند.
روش مصرف: دم کرده، جوشانده، شربت و خامخوری. ریشه آنرا میجوشانند و شیره آنرا که تلخ است برای شکستگی میخورند. مانند چای در قوری دم میکنند یا میجوشانند. همراه با برنج میپزند.
طب کهن: «انبرباریس(زرشک)، مزاجش سرد و در آخر سوم خشک است. شربت آن در برکندن صفرا بسیار موثر است. ضمادش را بر دملهای گرم گذاشتن بسیار مفید است. معده و کبد را نیرو دهد و در رفع تشنگی بسیار نافع است. شکم را بند میآورد، از خراش روده جلوگیری میکند. نوشیدنش برای قطع سیلان رطوبتهای مزمن رحم موثر است. گویند اگر زن باردار چوب زرشک را سهبار به شکم بزند، سقط جنین کند. از خونریزیهای زیرین جلوگیری مینماید».(بوعلی سینا، 68:1368)
«از زمانهای خیلی قدیم از این گیاه برای اسهالهای ساده، تبهای صفراوی، خونرویها، ورم لثه و درد گلو (بهصورت غرغره)، استفاده بهعمل میآمدهاست. در استعمال خارجی، آنرا بر روی زخم، جهت مداوای جراحات قرار میدادند. ریشه و پوست ساقه آنرا بهعنوان صفرابر و رفع یرقان بهکار می‌بردند. ریشه و پوست ساقه زرشک، از داروهای تلخ بهشمار آمده، اثر مقوی، صفرابر و مسهلی به مقادیر زیاد دارد. آنچهکه از نظر درمانی دارای ارزش است، پوست ثانوی ریشه و ساقه میباشد که هردو از مقویهای تلخ بهشمار آمده، اثر تصفیهکننده خون، ضدعفونی کننده و کمی مسهلی دارد. در قدیم برای آن اثری مشابه گنه‌گنه قائل بودهاند. ریشه آن اثر مدر دارد. پوست ریشه و ساقه زرشک را در بینظمیهای عمل دستگاه گوارش که منشا کبدی یا کلیوی داشته باشد، همچنین در سوءهضمهای مزمن که با بیاشتهایی همراه باشد، یبوست، قولنجهای کبدی و کلیوی، زردی، یرقان، تبهای صفراوی، نقرس، روماتیسم، تبهای عفونی، تیفوئید و خونرویهایی که در فواصل قاعدگی رخ میدهد، بهکار میبرند.
قیاس: اثر ضد میکروبی میتواند تاییدی بر مصارف سنتی زرشک در ترمیم زخم باشد. تحریک کیسه صفرا توسط ترکیبات موجود در گیاه میتواند در رفع بیماریهای کیسه صفرا مشابه با درمانهای سنتی نقش داشته باشد.

زعفران zafarân
نام انگلیسی: Saffron
نام محلی: زفرون Zaferun
بخش مورد استفاده: خامه و کلاله
پراکنش: گیاه بومی منطقه نیست ولی اخیرا کشت میشود.
مشخصات گیاه:گیاهی علفی، چندساله به ارتفاع 10 تا 30
سانتیمتر، پیاز دار، پیاز نسبتا بزرگ و کروی، پوشش پیاز شبکهای یا فیبری دراز، گلها 2-1 عدد، کاسه دارای رگبرگهای ارغوانی رنگ، جام گل بنفشرنگ، کرکدار، پرچمها زرد، میله سفید، خامه سه شاخه، معطر، نارنجی کمرنگ. گیاه فاقد میوه.
خواص درمانی: نازایی مردان، ضد عفونت، مقوی بدن، شب ادراری، نشاط آور، خون ساز.
مصارف درمانی: زعفران، پسته، مغز گردو و فندق، عسل، دارچین و میخک را مخلوط کرده و برای پیشگیری از نازایی مردان استفاده میکنند. مخلوط زعفران، نبات و چند گیاه را همراه خرما که پوست کنده و هستهاش را جدا میکنند، بهصورت شیاف در عفونتهای رحم استفاده میکنند.
زعفران، هل و نبات را مخلوط کرده، میکوبند. پس از نرم شدن، در روغن حیوانی حل کرده و بهعنوان داروی نوزاد به او میخورانند. زعفران و سیاهدانه و فلفل را برای سقط جنین میخورند. برای درمان گوشدرد و یا سنگینی گوش، قدری زعفران را با کمی روغن خام مخلوط کرده و در گوش می‌چکانند. برای درمان سردی زعفران، هل و زنجبیل را با هم و یا جدا داخل چای دم میکنند و با نبات فراوان میخورند. جهت تسکین دنداندرد، زعفران را در سرکه خوابانیده و بهصورت دهانشویه مصرف میکنند.
طریقه مصرف: دمکرده، ضماد، پودر بهصورت خوراکی
طب کهن: «مزاج آن در اول خشک و در دوم گرم است. خوردن زعفران رنگورو را صفا دهد. ورم را میگدازد، بر باد سرخ مالند مفید است. زیان به سر رساند. خوابآور است و مایه تیرگی حواس شود. شراب با زعفران مستیآور است که حرکت را سلب نماید. زعفران داروی ورم داخل گوش است. دیده را جلا میدهد. اشکریزی را منع کند. تیرگی چشم را برطرف کند. با به چشم کشیدنش کبودی چشم که از بیماریها پیدا شده علاج شود. شادیافزا و توانبخش قلب است. بیمارانی که از التهاب حجاب حاجز و پیچش شکم رنج میبرند، زعفران یا روغن آنرا بوی کنند به خواب روند و نفس روان شود و ابزار تنفسی را نیرو بخشد. دلبهمآور است. مخالف ترشی است که اشتها را در معده برانگیزد و از اینرو زعفران اشتها را از بین میبرد. ولیکن با حرارتی که دارد کبد و معده را تقویت کند و معده را دباغ دهد و قبض گرداند. بعضی گویند که زعفران برای طحال خوب است. شهوتانگیز است. ادرار بول کند. زعفران را با موم یا زرده تخممرغ و دوچندان روغن زیتون قاطی کنند، در علاج سخت شدن زهدان و بهم آمدن دهانه آن و قرحههای(زخم) پلید زهدان نافع است. گویند اگر سه مثقال زعفران را یکمرتبه بخورند از شادی سکته کنند و می‌میرند».(بوعلیسینا، 139:1368)
قیاس: اثر سقطزایی زعفران که مصرف سنتی نیز دارد، به تایید رسیدهاست. اثر ضد درد زعفران، مصارف سنتی آنرا در درمان گوشدرد و دنداندرد تایید میکند.

  پایان نامه رایگان دربارهسلامت روان، سطح معنادار، بهداشت روان

زنجبیل anjebil Z
نام انگلیسی: Ginger
نام محلی: زنجفیل Zanjafil
بخش مورد استفاده: ریزوم
پراکنش: این گیاه بهصورت خودرو در ایران وجود ندارد.
مشخصات گیاه: گیاهی علفی، رونده و پایا با ریزومهای غدهای که زیرزمین گسترش مییابد. ساقه تا ارتفاع 60 سانتیمتر، سبزرنگ. برگها باریک، سرنیزهای، گلها برروی دمگلی که از ریشه رشد می‌کند ظاهر میشود. برروی یک
سنبله بلند و خمیده، گل بهرنگ سفید یا زرد است. پس از پژمرده شدن قسمت هوایی گیاه، ریزوم را از زمین خارج نموده، بعد از شستن و قطع ریشههای کوچک، در داخل نوعی تشتک چوبی آویخته، به هم اصطکاک و مالش می‌دهند. بهاین ترتیب قسمت سطحی ریزومها، تحت اثر تماس برداشته میشود و آماده برای خشک شدن در مقابل نورخورشید و یا در دستگاههای مخصوص میگردد(زنجبیل خاکستری). گاهی اعمال مذکور تکمیلتر صورت میگیرد. بدیننحو که قسمت خارجی ریزوم را که در واقع ناحیه چوب پنبهای آن است، بهوسیله ماشینی مخصوص یا به کمک چاقو بهطور کامل یا ناقص از آن جدا میسازند. سپس آنها را در هیپوکلرید یا آب آهک قرار داده، پس از خشک شدن، تحت اثر بخار انیدرید سولفورو میگذارند، تا رنگ سفید حاصل کند. بدین نحو زنجبیلی بدست میآید که زنجبیل سفید نامیده میشود. زنجبیل خاکستری دارای سطح خارجی خشن با خطوط مشخص است. زنجبیل سفید، عاری از پوسته خارجی و دارای سطحی صاف است.
خواص درمانی: مقوی نیروی جنسی، ضد اسهال، درد مفاصل، ضدنفخ، رفع سردی مزاج، سرماخوردگی و سردرد شدید.
مصارف درمانی: زنجفیل، گردو و پسته را برای تقویت جنسی میخورند. زنجفیل، فلفل و دارچین را بهعنوان ادویه گرم در درمان بلغم استفاده میکنند. زنجفیل را برای درمان اسهال و درد مفاصل دم میکنند. عرق زنجبیل را بهعنوان ضدنفخ، رفع سردی مزاج، محرک و نیروبخش مصرف میکنند.
زنجفیل را برای درمان سردرد به پیشانی زده و با پارچهای میبندند. زنجفیل را درون آب کرده و در هنگام سردرد بر روی پیشانی میگذارند. زنجبیل و دارچین را جوشانده و در سرماخوردگی و سردرد شدید بهکار میبرند. برای تسکین و درمان درد سینه(سینگ درد) از زنجبیل استفاده میشود. زنجبیل را بهصورت دمکرده برای درمان بیماریهای دستگاه تنفسی، گوارش و دفع ادرار بهکار میبرند. زنجبیل، دارچین و زردچوبه را بههمراه دنبه گوسفندی در محل پادرد میگذارند. برای تقویت معده، ضد نفخ، چاشنی غذا و در شیرینیجات استفاده میشود. همراه با چند گیاه دیگر برای دردهای استخوانی و روماتیسم مورد استفاده قرار میگیرد. زنجفیل و شیره انگور را جوشانده و برای جلوگیری از شبادراری مصرف میکنند. زنجبیل و روغن زرد را برای درد مفاصل بهصورت موضعی استفاده میکنند. دارچین، زنجبیل را برای درمان سردرد به پیشانی میمالیدند. در روستای ناوند برای درمان گوشدرد مقداری زنجبیل به پشت گوش میمالند. برای درمان برفک دهان نوزاد، زنجبیل را به سنگ صافی سائیده، سپس به برفک دهان کودک میمالند.
یکی از گیاهان تشکیل دهنده در تهیه داروی چل‌گی‌یا čel giyâ زنجفیل است. برای تهیه شیاف(شاف šâf) در درمان یبوست نیز از زنجفیل استفاده میکنند. این دارو برای رفع بواسیر نیز بهکار میرود. این دارو برای تقویت رحم ضعیف زنانی که نطفه سقط میکنند هم بهمصرف میرسد. بهعلاوه در زمان حاملگی نیز اگر رحم ضعیف باشد و احتمال سقط برود، از این دارو استفاده می‌شود. داروی دیگری نیز برای رفع کوفتگی بدن زائو در زمان حاملگی و زایمان بهمصرف میرسد که از ترکیبات آن زنجفیل میباشد. در میان مردم رسم این است که کودکان را چندین بار شیاف زنجفیل می‌کنند. این عمل برای جلوگیری از بواسیر و نیز کرمک احتمالی انجام میشود. ابتدا زنجفیل را در مقداری آب میسایند. سپس چوب نازکی را که بر سرش مقداری پنبه پیچیدهاند، به آب زنجفیل آغشته کرده و به مقعد کودک فرو می نمایند. این دارو سوزش بسیار دارد.
روش مصرف: دمکرده، جوشانده، تازه و یا بهصورت پودر خوراکی
طب کهن: «مزاج در آخر سوم گرم و در دوم خشک است. گرمای زیاد دارد. ولی از آنجاکه رطوبت زاید دارد درگرمی بخشی درنگ میکند. لیکن گرمیبخشی قوی و نیز نرمکننده – ملین – و بادشکن است. اگر زنجبیل را با عسل مربا سازند، عسل قسمتی از رطوبت آنرا بر میچیند و خشکتر میشود. هوش و حافظه را زیاد کند، رطوبتهای اطراف سر و گلو را میزداید. خوردن و یا در چشم کشیدن زنجفیل تیرگی چشم را که از رطوبت باشد، علاج میکند. هاضم است و سرمای کبد و معده را سرحال آرد. برچیدن رطوبتهای معده و تریهایی را که از خوردن میوه به معده روی آورند، علاجش با زنجفیل است. شهوتانگیز، ملین و ملایم است. پادزهر حشرات موذی است».(بوعلیسینا،133:1368)
«زنجبیل دارای اثر نیرودهنده، مقوی معده، بادشکن و ضد اسکوربوت(بیماری کمبود ویتامین c) است و اگر بر روی پوست مالش داده شود، ایجاد تحریک و قرمزی میکند. اعراب آنرا محرک قوه باء میدانند.
زنجبیل از ادویه خوراکی است و استفاده از آن، بین همه ملل معمول است. از زنجبیل بهمنظور خوشطعم ساختن نان قندی و برخی از اغذیه استفاده بهعمل میآید».(زرگری، 555:1376)
«زنجبیل معمولا برای سرماخوردگیهای سخت که تمایل به قی و استفراغ در بیمار ایجاد میکند، تجویز می‌شود. برای التهاب سینه، سرفه، استسقا و اسهال کاربرد دارد. بوداده و سرخشده آن تا حدیکه قسمت خارجی آن سیاه شود، برای معالجه خونریزی رودهها بهکار میرود. قاعدهآور است و بینظمی و تاخیر در عادت ماهانه را رفع میکند. مقوی حافظه و هاضمه، معده و کبد است. گرفتگیهای کبد را باز می‌کند».(میرحیدر، 348:1382)
قیاس: اثر ضد درد بهخصوص در سردردهای میگرنی و اثر ضد روماتیسم، مصرف سنتی زنجبیل را در درمان سردرد و دردهای مفصلی تایید میکند.
سپرز دارو seporz dâru
نام انگلیسی: Maidenhair spleenwort
نام محلی: اسفرزه Esfarze
بخش مورد استفاده: اندامهای هوایی
پراکنش: در تمام منطقه رشد میکند.

  پایان نامه با واژگان کلیدیسلامت روان، سطح معنادار، بهداشت روان

مشخصات گیاه: گیاهی است علفی از خانواده سرخ
سها، همیشه سبز با برگهای یکبار شانهای که بهصورت طوقهای رشد میکنند. دمبرگ اصلی قهوهای تا قهوهای تیره در قسمت قاعده کرکدار. برگچهها 15-25 عدد تخممرغی یا مستطیلیشکل و در حاشیه با دندانههای کوچک، هاگدانها بزرگ و بهتعداد 2-4 جفت در پشت برگچهها بهوجود میآیند.
خواص درمانی: درد شکم، یبوست، نفخ و تقویت معده، ورم و التهاب مفاصل
مصارف درمانی: برای رفع درد شکم بهصورت دمکرده استفاده میشود. همچنین برای تب و سرفه بهصورت جوشانده مصرف میگردد. برای ورم و التهاب مفاصل بهصورت مرهم نیز استفاده میشود.
روش مصرف: دمکرده، جوشانده، مرهم
طب کهن: «ترکیبات شیمیایی و خواص درمانی آن مشابه پرسیاووش است و سابقا از آن جهت رفع بیماریهای مربوط به طحال استفاده بهعمل میآمدهاست
«خواص آن مانند پرسیاوشان میباشد. در برص و بهک(پیسی) و بیماریهای بلغمی سودمند است. سینه و ریه را پاک کند. بخور دادن آن در تب ربع موثر است. سینه و ریه را بیشتر از پرسیاووشان از خلط پاک می‌کند».(زرگری،100:1383(

سیاهدانه

دیدگاهتان را بنویسید