پایان نامه ارشد با موضوع انجیر، گیاه، اسپند

تقویت معده.
مصارف درمانی: دمکرده آنرا با نبات مصرف میکنند. خشک و کوبیده آنرا بهعنوان ادویه در غذاهایی مثل ماکارانی، خورشت و ته چین استفاده میکنند. بههمراه زیره و رازیانه دم میکنند و بهعنوان بادبر به مدت 3 روز به زائو و بچه میدهند. آنرا همراه پونه میجوشانند و برای رفع خارش بدن، با آن خودرا میشویند. برای درد دندان آنرا میکوبند تا آبش در بیاید و روی دندان میگذارند. به عنوان چای دم کرده و مینوشند.
از گیاه خشک شده جوشانده‌ای جهت رفع تب در بیماری تیفوس تهیه میشدهاست. بهعلاوه خیسانده گیاه در آب جهت رفع ناراحتی قلبی در صبح ناشتا بهکار میرفتهاست.
روش مصرف: دم کرده، جوشانده، پخته، بخور
طب کهن: «مشک طرامشیرم؛ مزاجش تا سوم گرم و خشک است. رطوبتهای لزج را از سینه و شش بیرون راند. خوردنش از غش کردن و افسردگی سودمند است. در ریزش بول و حیض بسیار کاری است. گاهی از اثر آن خون می‌شاشند».(بوعلیسینا، 219:1368)
«شراب تهیهشده از آن برای غم و اندوه سودمند است و برای حالت تهوع خوب می باشد و خون خانمهای تازهزاییده را فراهم میآورد».(رازی،347:1384)
«برگها و گلهای گیاه بهعنوان بخور، جهت برطرف کردن سرماخوردگیها و نیز ضدعفونیکننده و ضدالتهاب مصرف سنتی دارد».(امین، 38:1384)
قیاس: اثر ضدمیکروبی آویشن میتواند تاییدی بر مصارف سنتی گیاه بهعنوان ضدعفونیکننده و ضدسرماخوردگی باشد. مصارف سنتی گیاه در درمان افسردگی و غم و اندوه با کاربردهای مشابه آن در الحاوی رازی، میتواند به تایید برسد.

اسپند Espand
نام انگلیسی: Harmel
نام محلی: اسفن Esfan
بخش مورد استفاده: دانه، ریشه و اندامهای هوایی
پراکنش: این گیاه دراکثر نقاط ایران میروید و در حاشیه جادهها و مزارع متروک و زمینهای مخروبه بهفراوانی رشد میکند.
مشخصات گیاه: گیاهی علفی، پایا که تا ارتفاع 50 سانتیمتر می رسد. دارای ریشه های رونده کوتاه، ساقه راست و منشعب و صاف، در قاعده چوبی می گردد. برگ ها متناوب، کمی گوشتی به رنگ سبز روشن دارای بریدگی های خطی نامنظم. برگچه‌ها ریز و نخی شکل. گل انتهایی، بزرگ، به رنگ سفید مایل به سبز، 5 قسمتی. کاسبرگ ها خطی، گلبرگ ها مستطیلی، پرچم 15-12 عدد، تخمدان کروی، 4-3 حجره ای. میوه کپسول سه حجره ای، شکوفا. دانه ها قهوه ای تیره تا سیاه 4-3 میلیمتر. گلدهی در اردیبهشت و خرداد
اسپند در ایران سه رقم دارد. (در تقسیمبندی گیاهشناسی رقم سطح پایینتر از زیرگونه میباشد.)
خواص درمانی: خوابآور، قاعدهآور، اشتهاآور، ضدکرم، رفع پرخونی و قرمزی چشم، تقویت اندامها، سیاه کردن مو، رفع سنگینی گوش، پیشابآور، ضد اسپاسم، ضد درد مفصلها، بیحس کننده، پایین آورنده فشارخون و ضدعفونی کننده.
مصارف درمانی: اسپند، سیاهدانه، میخک، پوست گردو و پسته را مخلوط و بهصورت ضماد برای درمان روماتیسم استفاده میکنند.
اسپند و موی بز را با هم سوزانده و موضعی راکه دچار سوختگی شده دود میدهند و نیز اسپند سوخته، گردو سوخته و تریاک را برای رفع پا درد، روی پا میگذارند. اسپند تازه و یونجه کوبیدهشده را روی محل زنبور گزیدگی میگذارند. دود کردن اسپند، خاکشیر و فضولات الاغ برای درمان سرخک بهکار میرفتهاست. در هنگام شیوع وبا اسپند، خاکشیر و کندر دود میکردند.
برای درد مفصلها، در زمین چالهای کنده و در آن هیزم میافروزند. سپس روی هیزم سوختهشده، بوته اسفند تر نهاده و روی آن آب میپاشند. بیمار روی بوتهها دراز میکشد، طوریکه بهوسیله پتو یا لحافی زیر پوشش قرار گیرد. پس از مدتی بیمار بهبود مییابد.
برای ضدعفونی خانه، هر روز مقداری اسپند دود میکنند. بر این باورند که دود کردن اسپند در خانه باعث دفع اجنه نیز میشود. برای درمان گوش درد، دود سیگار، موی بز و اسپند را دود داده، دود حاصل از آنرا به گوش میرسانند. جهت رفع چشم زخم اسپند را دود داده، تار نخی از لباس و یا مژه شخصی که شور چشم است، جدا نموده(البته بدون آنکه فرد بداند)، با اسپند دود میدهند. دانههای اسپند را بهاشکال سهگوش یا چهارگوش رنگین درست کرده و از آستانه در آویزان میکنند.آسآآست
روش مصرف: پخته، ضماد و جوشانده
طب کهن: «حَرمَل تقطیع کند و نرمش دهد. محلول آنرا بر مفاصل مالند، درد مفاصل را از بین برد. مستیآور است مانند شراب. دلبهم خوردن بهدنبال دارد. بخورند یا محلولش را بمالند، ادرار بول و حیض کند و در علاج قولنج سودمند است».(ابوعلی سینا، 152:1368)
«دانه این گیاه در طبابتهای قدیم اعراب، بهعنوان خوابآور، معرق، ضدکرم و قاعدهآور مصرف داشتهاست. هنوز در طب عوام کموبیش مورد استفاده قرار میگیرد. دانه اسفند سمی است.(زرگری،449:1375)
از ضماد دانه اسفند برای کمپرس درکوبیدگی و زخم استفاده میشود. مصرف دانههای اسفند در دوران بارداری منع شدهاست».(ماهوان، 65:1381)
«دانه اسفند برای بیماریهای روانی و التهاب مغز، فلج اعصاب، صرع و رفع جنون استفاده میشود. در این موارد بهتر است بهمقدار بسیار کم حدود یک میلی گرم برای هر کیلوگرم وزن بدن از دانه اسپند استفاده شود. ولی این دانهها برای خوردن نباید کوبیده شود. چنانچه دانه اسفند را پخته و آب غلیظ آنرا بر موی بمالند، برای سیاه کردن موی انسان مفید است. زیادهروی در خوردن دانه اسفند موجب هذیانگویی، جاری شدن بزاق و تهوع میشود».(رجحان، 29:1380)
قیاس: مصرف موضعی در درمان درد مفاصل با توجه به کتاب قانون ابنسینا میتواند تاییدی بر مصارف سنتی آن در درمان دردهای استخوانی و درد مفصل باشد.

  پایان نامه ارشد با موضوعکارکردگرایی، گیاهان دارویی، کودک و نوجوان

افسنتین Af
santin
نام انگلیسی: Absinth
نام محلی: اپستین Apsetin ، گل شویدی
بخش مورد استفاده: اندامهای هوایی، گلها
پراکنش: در کنار جویهای آب

مشخصات گیاه: گیاهی پایا با ساقه علفی که گاهی ساقه در قاعده چوبی می‌گردد. برگهای ساقه‌ای گوشکدار و دارای بریدگیهای عمیق می‌باشند و بهصورت دو یا سهبار شانه‌ای در می‌آیند. گلها در خوشه‌های پانیکولی بهصورت لوله‌ای و زبانه‌ای، زرد کمرنگ و بهتعداد زیاد. میوه فندقه کوچک و دارای سطح صاف، کل گیاه با کرکهای ابریشمی متمایل به سفید پوشیده شده و به گیاه رنگ نقره‌ای می‌دهند.
خواص درمانی: درد عضلات و اعضای بدن، ناراحتیهای گوارشی، یبوست کودکان، آرامبخش و ملین و دفع انگل داخلی، یرقان و بیماری قند.
مصارف درمانی: اندام هوایی گیاه را بهصورت جوشانده، دمکرده و عرق آنرا برای درمان چرک و ورم روده، کبد، یرقان و بیماری قند استفاده میکنند.
طریقه مصرف: جوشانده و ضماد
طب کهن: «مزاج آن در درجه اول گرم و در درجه سوم خشک است. افسنتین لباس را از گزند بید و حشرات نگاه میدارد. رنگ و روی را زیبا میکند. برای داءالثعلب (موخوره) و داءالحیه(گری)، مفید است. لکههای بنفش زیر چشم را میزداید. افشرهاش سردرد میآورد. بخار پخته شده آن درد گوش را تسکین میدهد. ضماد آن در مداوای ورمهای پشت گوش، درد گوش و رطوبتهای گوش موثر است. ضماد آن برای درد کهنه و تیرگی چشم مفید است. شربت افسنتین معده را تقویت میکند. افشره آن برای معده خوب نیست و خشکه گیاه دهانه معده را آزار میدهد. شربت افسنتین در مداوای بواسیر و شقاق مقعد مفید است».(ابوعلی سینا، 56:1368)
قیاس: اثر ضد کرم آن تاییدی بر مصرف سنتی آن در دفع انگلهای داخلی میباشد. بهعلاوه اثر ضدیرقان آن بر طبق کتاب الحاوی با مصرف سنتی مردم در درمان یرقان تطابق دارد.

  اخلاق مداری، عشق و محبت، عدل و داد

انجیر Anjir
نام انگلیسی: fig (tree)
نام محلی: انجیر
بخش مورد استفاده: شیرابه درخت، برگ و میوه
پراکنش: این گیاه بهصورت خودرو در منطقه رشد کردهاست.

مشخصات گیاه: گیاهی درختچهای یا درختی، شیرابهدار. برگها بزرگ تا 10 سانتیمتر طول و یا بیشتر، لوبدار با بریدگیهای عمیق. در لوبهای باریکتر قاشقی با لبه کامل، با نوک کند. میوه انجیر غالبا گلابی شکل، گلها داخل یک هیپانتیوم گوشتی. گلها تکجنسی، در گلهای نر گلپوش 2-6 قسمتی، در گلهای ماده گلپوش تقریبا تحلیلرفته، فندقهها در اثر رشد نهنج در برگرفته می‌شوند و بهشکل میوه انجیر درمیآیند.
خواص درمانی: درمان زگیل یا دمل، ضد زهر نیش جانوران، نفخ معده، نرم کننده مزاج.
مصارف درمانی: شیره انجیر را برای درمان زگیل بهصورت موضعی استفاده میکنند.
روش مصرف: شیرابه خوراکی و موضعی، جوشانده، ضماد، خیسانده، خشک یا تازه
طب کهن: «انجیر کمی گرم و بسیار تر و آبکی است و کمتر فائده دارویی دارد. انجیر نارسیده زداینده و سردی بخش است. انجیر خشک در اول گرم و در آخر لطیف است. انجیر خشک بهویژه تندمزهاش بسیار زداینده و گدازنده است. انجیر بادزاست. انجیر خشک مواد را بهخارج میراند و سبب عرق کردن میشود. انجیر از سایر میوهها غذاییتر است. انجیر نارسیده را بر پوست مالند یا ضماد نهند در علاج خالها، زگیلها مفید است. داروی ورم گرم و سست است. دمل را میرساند. انجیر را آبپز کنند و در گلو گردانند، ورم گلو را از بین ببرد. انجیر پخته و پوست انار داروی ورم بناگوش است. افشره شاخه انجیر قبل از آنکه برگ از آن سر بزند یا شیر انجیر را بر دندان کرم خورده نهند، سودمند است. خوردن شربت انجیر به نفع معده است. شیرش را بر نیش زده کژدم و رتیل مالند، مفید است. انجیر نارسیده یا برگ سبز انجیر را بر گزیده سگ هار نهند، مفید است».(بوعلیسینا، 328:1368)
«خشکشده آن بر انواع تازه آن ترجیح دارد. شیرابه درخت انجیر، طعم تلخ و تند و سوزاننده و اثر مسهلی دارد. انجیر خشک مخلوط با عناب و خرما و کشمش جهت رفع التهابهای مجاری تنفسی و کلیه بیماریهای التهابی، ذاتالریه، ورم کلیه، سرخک و مخملک و غیره استفاده میشدهاست. جوشانده غلیظ انجیر خشک، اثر مفید در سرماخوردگیهای مداوم ظاهر میکند. غرغره جوشانده انجیر خشک در شیر، جهت رفع تحریکات گلو و دهان در اثر آنژین، ورم لثه و ورم مخاط دهان، اثرات شفابخش دارد. در سوختگی ضماد خمیر انجیر ایجاد تسکین درد و رفع ناراحتی میکند».(زرگری،447:1376)
قیاس: اثر ملین انجیر مصرف سنتی آنرا بههمین منظور تایید میکند. بهعلاوه اثر درمانی انجیر بر زگیل در قانون ابنسینا به تایید رسیدهاست.

  پایان نامه رایگان دربارهاحساس عدالت

بابونه: Bâbune
نام انگلیسی: Tall chamomile
نام محلی: بابونه
بخش مورد استفاده: گل
پراکنش: بهصورت خودرو در مناطق مختلف رشد میکند.

مشخصات گیاه: گیاهی علفی، یکساله، 20-60 سانتیمتر ارتفاع، ساقه راست با کرکهای ریز. برگها 3-7 سانتیمتر، تخممرغی، مستطیلی، قطعات شانه سرنیزهای. کاپیتول شعاعی، گریبان 1-2 سانتیمتر پهنا، برگههای خارجی تخممرغی، برگههای داخلی مستطیلی و نوک کند. نهنج کروی، اغلب بارور، زبانک سفید رنگ، میوه فندقهای شکل و فشرده.
خواص درمانی: پوست، تقویت سر و سردرد، سینوزیت، لک صورت، تنگی نفس، تب و لرز، مقوی، قاعدهآور، بادشکن، مدر و ضد درد.
مصارف درمانی: از سرشاخههای گلدار آن برای درمان دل درد، تشنج، صرع و کم ادراری استفاده میکنند.
روش مصرف: همراه حنا روی سر میگذارند. پوست صورترا بخور میدهند. جوشانده آن نیز مصرف میشود.
طب کهن: موردی یافت نشد.

بارهنگ Bârhang
نام انگلیسی: Ripple
نام محلی:
بالنگ Bâlang
بخش مورد استفاده: دانه، برگ و ریشه
پراکنش: بهصورت علف هرز در اکثر نقاط رشد میکند.

مشخصات گیاه: گیاهی علفی، پایا که اندازه آن تا 50 سانتیمتر
هم می‌رسد. برگ‌ها طوقه‌ای، بیضوی یا تخممرغی،‌ صاف و کامل یا در حاشیه بهطور نامنظم دندانه‌ای شدهاست. گل‌ها کوچک، نر و ماده، سبز- قهوه‌ای، بر روی سنبله‌های بلند و بدون انشعاب بهوجود می‌آیند. گیاه باد گردهافشان، دانه‌های کوچک و تخم‌مرغی، میوه کپسول.
خواص درمانی: سرفه و تنگینفس، سینهدرد و سرماخوردگی، گوش درد، رفع اسهال، ملین، رفع عفونت.
مصارف درمانی: بارهنگ و چهارتخم را جوشانده و آبش را برای گوشدرد میخورند. بارهنگ دم کرده و در سرماخوردگی مصرف میکنند. دمکرده بارهنگ برای رفع اسهال مورد استفاده قرار میگیرد.
تخم بارهنگ را در آب خیس کرده و برای درد سینه و سرفه استفاده میکنند. بارهنگ را روی محل جراحت میگذارند. برگ بارهنگ، ماست گاو و مقداری روغن زرد(حیوانی)، را مخلوط کرده و بر روی دندانی که درد گرفته میگذارند. پودر برگ آنرا

دیدگاهتان را بنویسید