نیروهای خارجی

(همان)

۲.۷.۸ نظریه گالتونگ درباره بحران
پرفسور گالتونگ ۱۲ موردی که روزنامه نگار را هنگام بحران و جنگ دچار انحراف می‌کند چنین بیان می‌کند:
۱. پرداختن به بحران و جنگ بدون در نظر گرفتن بافت واقعی۲۱ آن و تمرکز بر اقدام غیر منطقی بدون توجه به دلایل منازعات حل نشده و قطب‌گرایی.
۲. دوگانگی۲۲: پایین آوردن تعداد طرف‌های درگیر به دو مورد هنگامی که بیش از دو کشور درگیر جنگ باشند. در ماجراهایی که اغلب بر تحولات داخلی متمرکز است، معمولا نیروهای خارجی به عنوان دولت‌های خارجی و متحدان فراملی نادیده انگاشته می‌شوند.
۳. اعتقاد به مانی گرایی ( خیر وشر) و سفسطه۲۳ خوب معرفی کردن یک طرف و بد معرفی کردن طرف دیگر.
۴. اعتقاد به نبرد سرنوشت ساز۲۴: اجتناب‌ناپذیر جلوه دادن جنگ و حذف راه حل‌های دیگر.
۵. ابهام۲۵: تمرکز فقط بر زمینه جنگ ( یعنی میدان نبرد یا محل رویداد بحران) نه بر نیروها و عوامل منعکس کننده آن.
۶. نادیده گرفتن داغ‌دیدگان و در نتیجه خودداری از هرگونه توضیح درباره اینکه چرا با اقدام تلافی‌جویانه، جنگ همچنان به طور گسترده‌تر ادامه می‌یابد.
۷. توضیح ندادن درباره دلایل شدت یافتن اقدامات خشونت آمیز جنگ و تاثیر پوشش خبری بر‌ آن.
۸. توضیح ندادن درباره اهداف مداخله جویان خارجی به خصوص قدرت‌های بزرگ در به راه انداختن بحران‌ها و جنگ.
۹. توضیح ندادن درباره پیشنهاد‌های صلح و ارائه ندادن تصاویری از نتایج صلح آمیز.
۱۰. در هم آمیختن آتش بس و مذاکرات با صلح عملی.
۱۱. نادیده گرفتن امکان مصالحه: در صورتی که توجه کافی به درمان جوامع آسیب دیده معطوف نشود، جنگ‌ها دوباره رخ خواهند داد و شرایط بحرانی دوباره آغاز خواهد شد.
۱۲. منتشر نشدن اخبار مربوط به تلاش برای حل مخاصمه، تقدیرگرایی را تقویت می‌کند و این امر در صورتی که مردم هیچ گونه تصویر یا اطلاعی از تبعات صلح و قول حل مشکلات نداشته باشند، می‌تواند زمینه را برای جنگ افروزی بیشتر فراهم کند و به گسترش بحران دامن بزند. (توکلی ????)

  باورهای ارتباطی

۲.۷.۹ نظریه اسکوگلند و اولسن درباره ایجاد ارتباط با رسانه ها
از نظر اسکوگلند و اولسن ( ۱۹۹۵) شرکت‌ها باید رسانه‌های مهم خبری و روزنامه‌نگاران مطرح را شناسایی کنند و با آن‌ها در تماس باشند. از آنجایی که در موقعیت‌های بحرانی اطلاع رسانی به همه روزنامه‌نگاران کار دشواری است باید چنین امکانی را از قبل برای آن‌ها فراهم کرد. به طور کلی این دو معتقدند، در زمانی که سازمان‌ها با بحران مواجه می‌شوند باز بودن در سازمان بر روی رسانه‌ها از اهمیت بالایی برخوردار است و چشم پوشی از این واقعیت باعث سلب اعتماد سازمان و رسانه از یکدیگر خواهد شد بنابراین سازمان‌ها باید بتوانند از راه‌های زیر روابطی را با رسانه‌ها برقرار کنند:
* برگزاری سمینارهایی درباره کسب و کار سازمان
* ارسال مطالب به روزنامه‌نگاران و ستاد سردبیری اخبار
* برقراری تماس مستمر با رسانه‌ها و فراهم کردن اطلاعات جدید برای آن‎ها
* ارسال اخبار خوب درباره سازمان به رسانه‌ها (احمدی ????؛ ??)

دیدگاهتان را بنویسید