دانلود پایان نامه حقوق با موضوع عدم امکان اجرا

Posted on

و از مطالعه ی تشریفات افتتاح وصیتنامه (مواد 292 تا 297 قانون امور حسبی) بتوان چنین نتیجه گرفت که دست کم وصیت، باید به روی اشیاء‌منقول نوشته شود تا تقدیم آن به دادگاه امکان داشته باشد.
زبان مورد استعمال موصی نیز، اعم از این که محلی یا خارجی باشد صدمه ای به اعتبار وصیتنامه نمی رساند برای نوع زبان وصیتنامه، نمی توان اهمیتی قائل شد.
وصیتنامه ممکن است روی یک برگ، یا چند صفحه ی جداگانه تنظیم شود یا ممکن است در یک یا چند نسخه تنظیم شود در صورتی که تمام نسخ را موصی تحریر کرده باشد و شخص ثالثی در تنظیم آن دخالت نکند، هر نسخه دارای اعتبار وصیتنامه ی خودنوشت است هرچند که فقط به صورت کپی نسخه ی اصلی باشد.
3-1-2-3-دخالت دیگری در تنظیم وصیتنامه خودنوشت:
دخالت شخص خارجی در تنظیم وصیت ممکن است این فکر را ایجاد کند که وصیت نتیجه ی اراده ی شخص موصی نیست و نام برده، تحت تاثیر دیگری، مبادرت به تنظیم وصیت کرده است بنابراین هرگونه مداخله موجب بطلان وصیتنامه می شود.
اما اگر موصی، به سبب ضعف شدید یا رعشه یا نقص بینایی، نتواند وصیت را بدون کمک بنویسد، و دیگری با هدایت دست او،‌به تحریر وصیتنامه کمک کند اگر اثبات شود که عمل آن شخص، فقط به عنوان کمک مادی بوده است، نباید پذیرفت که وصیتنامه به خط موصی نیست، ولی اگر وضع مزاجی، و یا روانی موصی، چنان باشد که نتواند ارزش عملی را که انجام می دهد، درک کند، و تنها ابزاری برای تحریر وصیت باشد، وصیتنامه را نمی توان در اصطلاح قانون امور حسبی، خودنوشت نامید.
مداخله ی شخص ثالث، در صورتی موجب بطلان وصیت است که با اطلاع موصی و همزمان با انشاء‌وصیت باشد. اگر بعد از تنظیم وصیتنامه، دیگری عبارت وصیتنامه را تغییر دهد، هرچند که موصی نیز از آن آگاه باشد موجب بطلان وصیت نمی شود مگر این که معلوم شود که موصی قصد رجوع از وصیت را داشته است.
3-1-2-4- تاریخ در وصیتنامه خودنوشت:
1. تاریخ وصیتنامه، بهترین وسیله برای تشخیص این مساله است که آیا موصی در هنگام بیان آخرین اراده ی خود اهلیت لازم را برای انشاء وصیت داشته است یا خیر؟
2. در صورت تعدد وصایا و عدم امکان اجرای تمام آن ها، بوسیله ی تاریخ، آخرین وصیت را می توان تشخیص داد این تشخیص، کمال ضروری و اهمیت را دارد، زیرا در بحث رجوع از وصیت می دانیم که اگر جمع بین وصایا، امکان نداشته باشد، وصیتی که از حیث تاریخ انشاء‌موخر بر دیگران است وصایای پیش از خود را نسخ می کند (ماده 839 قانون مدنی)
به هر حال فقدان تاریخ، موجب بی اعتباری وصیتنامه است و این نقص را نمی توان با استفاده از دلایل خارجی جبران کرد. اگر وصیتنامه ای تاریخ نباشد هرچند که اوضاع و احوال قضیه و سایر مدارک بتوان ‌روز تنظیم را تشخیص داد در دادگاه قابل پذیرش نیست ولی در صورتی که پاکت محتوی وصیت نامه دارای تاریخ باشد و معلوم شود که پاکت، جزء وصیتنامه است گفته شده است که باید وصیت را کامل فرض کرد زیرا در دید عرف، پاکت نیز بخشی از وصیتنامه محسوب است.
وصیتنامه نباید بیش از یک تاریخ داشته باشد ولی موصی می تواند برای آن که وصیت فسخ شده محسوب نشود، به روی تاریخ اصلی قلم بکشد و تاریخ مجردی برای وصیتنامه بگذارد همچنین اگر وصیتنامه دارای دو تاریخ مغایر باشد در صورتی که اثبات شود در تحریر یکی از آن دو موصی اشتباه کرده بوده است، قبول وصیت مانعی ندارد.
3-1-2-5- امضای وصیتنامه خودنوشت:
امضای موصی، مهم ترین و اساسی ترین عنصر وصیتنامه ی خودنوشت است.
فقدان امضاء نه تنها موجب بی اعتباری وصیتنامه می شود که صرف نظر از شرایط ماده 278 امور حسبی، این سند امضاء‌را از لحاظ ماهوی نیوز، نباید وصیتنامه شمرد.
3-3- وصیت نامه ی رسمی
وصیتنامه ی رسمی از بسیاری جهات، بر وصیتنامه ی خودنوشت، برتری دارد زیرا کسانی که قادر به نوشتن نیستند. یا سواد ندارند نیز می توانند از این نوع استفاده کنند. گاه مجروح یا ناتوان، توان تنظیم وصیتنامه ی خودنوشت را ندارند، ولی در وصیتنامه ی رسمی، احتیاجی به قدرت تحریر ندارد.
تشریفات مربوط به تنظیم وصیتنامه نیز، با آن که انشاء‌ وصیت را تا اندازه ای دشوار می سازد منافع زیادی را دربر دارد:
1. با ثبت وصیتنامه در دفتر اسناد رسمی و امکان گرفتن رونوشت از آن، خطر مفقود شدن وصیت نامه به کلی از بین می رود.
2. پس از تنظیم وصیتنامه، موصی اطمینان دارد که حوادث ناگهانی یا سوء نیت وارثان، نخواهد توانست از اجرای اراده ی او جلوگیری کند.
3. شخص مورد علاقه ی موصی، بعد از ارائه ی وصیتنامه، از اقامه ی دلایل اثبات اصالت سند معاف است و کوتاهی او در ارسال آن به دادگاه نیز در اعتبار وصیتنامه خللی وارد نمی آورد.
4. وصیتنامه ی رسمی پس از فوت موصی در غالب موارد بدون مراجعه ی به محاکم اجرا می شود و موصی له می تواند فورا از مزایای وصیتنامه استفاده کند.
لازم به ذکر است که چون بیشتر مردم مایلند که وصیت آن ها پنهان بماند تا کدورتی در خانواده ایجاد نشود و مورد بازخواست خانواده ی خود قرار نگیرند و از سوی دیگر تنظیم سند رسمی، مستلزم مخارج و تشریفات زیادی است وصیتنامه ی رسمی، چندان مورد توجه نیست.
3-4- وصیتنامه ی سری
این نوع وصیتنامه، در قانون امور حسبی تعریف نشده است ولی از جمع مواد 279 و 280 قانون امور حسبی، در تعریف این وصیتنامه می توان گفت: (وصیتی ست که توسط موصی، امضاء و لاک و مهر شده و در اداره ی ثبت محل اقامت او یا محل دیگری که در آیین نامه وزارت دادگستری معین شده است امانت گذارده شده است).
وصیتنامه ی سری در حقیقت اختلاطی از وصیتنامه ی رسمی و خودنوشت است.
این وصیتنامه،‌ منافع وصیتنامه ی خودنوشت و رسمی را با هم دارد؛ زیرا علاوه بر آن که مانند وصیتنامه ی خودنوشت، پنهان می ماند تنظیم آن برای اشخاصی که قادر به نوشتن نیستند نیز امکان دارد.

  منبع تحقیق با موضوع حفاظت محیط زیست

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

3-4-1-تشریفات وصیتنامه ی سری
به موجب ماده 279 قانون امور حسبی (وصیتنامه ی سری ممکن است به خط موصی یا خط دیگری باشد ولی در هر صورت باید به امضاء‌موصی برسد) پس ضرورتی ندارد که وصیتنامه به خط موصی نوشته شده باشد و امضای موصی برای اعتبار آن کافی می باشد.
گفتیم که امضاء وصیتنامه ی سری، برای اعتبار آن کافی است ولی چون بی سواد امکان دارد برخلاف آن چه مقصود واقعی اوست، وصیتنامه را امضاء‌کند بی سوادان را از تنظیم این وصیتنامه، ممنوع کرده است (ماده 380 قانون امور حسبی)
وصیتنامه ی سری، نیازی به تاریخ ندارد تاریخ وصیتنامه، از سند ثبت وصیتنامه در دفتر امانات، معلوم می شود.
3-4-2- ضمانت اجرای تشریفات
تخلف از تشریفات مقرر در مورد این نوع وصیتنامه، موجب بی اعتباری وصیتنامه است و چنین سندی در مراجع رسمی پذیرفته نیست مگر این که اشخاص ذی نفع، در ترکه به صحت وصیت اقرار نمایند (ماده 291 قانون امور حسبی)
3-5- تنظیم وصیتنامه در موارد فوق العاده
رعایت تشریفات همیشه برای موصی امکان پذیر نیست در بعضی موارد اتفاق های ناگهانی سیاسی و طبیعی و خطرهای جانی، مانع از آن می شود که موصی بتواند رعایت مقررات قانون را در تنظیم وصیتنامه ی خود بکند به همین جهت و برای رعایت احترام اراده ی موصی، قانون امور حسبی در موارد فوق العاده او را از انجام تشریفات سابق معاف کرده است.
اما زمانی که وضع غیر عادی، قبل از موت موصی از بین برود او موظف است که به یکی از اشکال سه گانه ی خودنوشت رسمی و سری وصیت را تنظیم کند.
ماده 283 قانون امور حسبی، مواردی را که به حکم عادت، باید از موارد فوق العاده شمرد، پیش بینی کرده است و این موارد عبارتند از:
1. وصیتنامه ی نظامی (مواد 284 و 286 قانون امور حسبی)
2. وصیت در مواقع خطر مرگ فوری (ماده 283 قانون امور حسبی)
3. وصیت در موقع شیوع امراض ساری (ماده 283 قانون امور حسبی)
4. وصیت در هنگام مسافرت دریایی (ماده 283 قانون امور حسبی)
3-5-1- اعتبار وصیتنامه ی غیر عادی

ماده 290 قانون امور حسبی می گوید: (وصیتی که مطابق مواد قبل (در موارد غیر عادی) واقع شود بعد از گذشتن یک ماه از تاریخ مراجعت، و رسیدن موصی به محلی که بتواند به یکی از طرق مذکور در ماده 276 وصیت کند یا گذشتن یک ماه از تاریخ مراجعت و باز شدن راه و مرتفع شدن مانعی که به واسطه ی آن مانع، نتوانسته است به یکی از طرق مذکور وصیت نماید بی اعتبار می شود مشروط بر این که در مدت نام برده موصی متمکن از وصیت باشد).
پس شرایط بی اعتباری وصیتنامهی غیر عادی این است که:
1. موصی، به سبب زوال مانع، قادر به تنظیم وصیتنامه ی عادی بشود
2. ظرف مدت یک ماه از تاریخ زوال مانع، به تدوین وصیت نامه ی عادی نپردازد.
3-6- اثبات وجود وصیت
اثبات وصیت درجایی مطرح می شود که وصیتنامه ی معتبری در دسترس نباشد وگرنه در جایی که وصیتنامه ی قابل قبول وجود دارد و اصالت آن مورد تردید قرار گیرد، اثبات وصیت، تابع قواعد عمومی مربوط به رسیدگی به اصالت اسناد است.
3-6-1جبران نقص شکلی:
قواعدی که در قانون امور حسبی برای تنظیم وصیتنامه پیش بینی شده است همه به منظور اثبات وصیت است وگرنه در مرحله ی ثبوت وصیت هیچ شرطی شکلی ندارد و نباید آن را به معنی خاص شمرد، ماده 291 قانون امور حسبی، در بیان ضمانت اجرای تخلف از شرایط شکلی وصیت اعلام می کند: (هر وصیتی که به ترتیب مذکور در این فصل واقع نشده باشد در مراجع رسمی پذیرفته نیست مگر این که اشخاص ذی نفع در ترکه به صحت وصیت اقرار نمایند) پس نباید سخن از بطلان وصیت گفت، چرا که قرار به امر باطل نیز به آن اعتبار نمی بخشد.
اقرار، دلیل اثبات است و خبر از واقع می دهد و هیچ رویدادی را از عدم به وجود نمی آورد اگر اقرار اثبات وصیت معتبر است عمل حقوقی که با جمع شرایط لازم خود واقع شده است و اکنون احراز می شود.
این وضع در حقوق ما، مانندهای دیگری نیز دارد: ماده 46 قانون ثبت اسناد و املاک ثبت کلبه ی قراردادهای راجع به عین و منافع املاکی را که در دفتر املاک ثبت شده و همچنین معاملات راجع به حقوق ثبت شده در آن دفتر را اجباری کرده است ماده 47 نیز می افزاید: در تماملی که اداره ی ثبت اسناد و املاک و دفاتر اسناد رسمی موجود بوده و وزارت عدلیه مقتضی بداند، ثبت اسناد ذیل اجباری است.
1. کلیه ی عقود و معاملات مراجعه به عین یا منافع اموال غیر منقوله که در دفتر املاک ثبت نشده
2. صلح نامه، هبه نامه و شرکت نامه
نتیجه ی مهمی که از این مطالب گرفته می شود، امکان اثبات اعمال حقوقی به وسیله ی اقرار است و اکنون با حذف محدودیت های اثباتی شهادت شاید بتوان اماره و شهادت را نیز بر آن افزود و نتیجه گرفت که آن اعمال را با دلایل دیگر می توان اثبات کرد و نقص مربوط به سند را جبران کرد هرچند که دشوار می نماید.
وصیت نیز در زمره ی همین گروه است و به همین جهت در ماده 291 آمده است: (… مگر این که اشخاص ذی نفع در ترکه به صحت وصیت اقرار کنند).
3-6-1-2- اقرار به صحت وصیت

چنانچه اجرای وصیت، به حقوق دیگران صدمه نزند به همین جهت اگر وصیت به حقوق وارثی زیان نرساند او را نباید در شمار اشخاص ذی نفع آورد.
افراد اشخاص ذی نفع، شکل و تشریفات ویژه ای ندارد، و ممکن است به طور شفاهی یا کتبی و ضمن سند عادی یا رسمی اعلام شود ولی از مفاد ماده 291 قانون امور حسبی برمی آید که باید بعد از فوت باشد پیش از مرگ موصی، وارثان، ذی نفع به معنای واقعی نیستند و حقوق احتمالی آنان برای تحقق این عنوان و امکان اسقاط حق، کافی نیست.
پس اگر، وصیتنامه ای به خط یکی از وارثان و با امضای موصی ارائه شود چنین برگی به عنوان وصیتنامه در دادگاه پذیرفته نیست هرچند که همه ی وارثان نیز حضور و

دیدگاهتان را بنویسید